சாதிக்கும் பேசாலை ...John Belkan Fernando

சாதிக்கும் பேசாலை ...John Belkan Fernando

பேசாலை பிள்ளைகளா?

அவங்க மீன் வெட்டத்தான் லாயக்கு...!
பேசாலை பெண்களா?
சரியா வாயடிப்பாங்க...
பேசாலை பிள்ளைகளா ?
அதுகளுக்கு விளையாட்டு சரிப்பட்டு வராது!
பேசாலை பொண்ணுகளா ?
அதுகள் நக்கல் அடிக்கத்தான் லாயக்கு...!
பேசாலை பிள்ளைகள் கல்யாணம் முடிச்சா, அவங்க பாட்டுக்கு ஒதுங்கிடுவாங்க.....!
என்ன பேசாலையில கபடி விளையாடுறாங்களா?
அட சும்மா போங்கப்பா....!
பேசாலை பெண்களா ?
அதுகள சுலபமா தோற்கடிச்சிடலாம்.....!

இப்படி ஒரு காலத்தில் பேசிய மன்னார் மாவட்ட கிராமங்களுக்கு அதனை முறியடிக்கும் விதமாக மீண்டும் இன்று சாட்டையால் சவுக்கடி கொடுக்கப்பட்டது!
இன்றைய நிகழ்வோடு எங்கள் ஊர் பெண்கள் மீதான விமர்சனச் செப்பேடுகள் தவிடு பொடியாக்கப்படுகின்றன.
பாறைகளில் வேர் விட்டு
வெடித்து வளரும் செடிகளை
எதுவும் செய்ய முடியாது என்பது போல, பேசாலையின் பெண்கள் கபடி அணியின் விஸ்வரூபப் புரட்சி தான் இன்று மன்னார் மாவட்ட தலைப்புச் செய்தி.....!
ஒரு கையில் குழந்தை மறுகால் மைதானத்தை முத்தமிட கடின வேலைப் பளுவுக்கு மத்தியில் ஒரு பெண்மணி கபடி கபடி என்று மைதானம் நுழைகிறாள், ஏட்டளவில் படித்த ஓர் விளையாட்டு, இருந்தாலும் ஊருக்காக விளையாடப் போகிறோம் என்ற கர்வத்தோடு எம் பெண்கள் சிலர் களம் இறங்க, பத்திமா மைதானம் புழுதி மண்டலமானது.
வெறும் ஐந்து நாட்கள் அக்கினிப் பயிற்சி, எமது மண்ணின் கபடி ஜாம்பவான்களின் நேர்த்தியான பயிற்சியில் , இத்தனை வருட கால வரலாற்றில் இல்லாத ஓர் சாதனையாக விக்டரிஸ் பெண்கள் கபடி அணி மன்னார் பிரதேச சபை மட்ட அளவிலான போட்டியில் களம் கண்டது. தங்களை மிஞ்சிய ஜாம்பவான்கள் இல்லை என்ற தலைக்கணத்தில் ஏனைய அணிகள்
பகட்டுக் காட்சிகளை அரங்கேற்ற,
எம் பாதுகாவலியாம் வெற்றி அன்னையின் துணையுடன் களம் இறங்கியது எம் அணி.

" அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவும், விவேகப் பொய்கையில் நீராடி மகிழ்ந்தன, ஒவ்வொரு பிடியும், உடும்புக்கே மிரட்டல் விடுக்க, களத்தில் இறங்கி கபடி என்றதும் ஒரு நிமிடம் மைதானமே மிரண்டு போனது, விளையாட்டு சூடுபிடிக்க ஆரம்பித்தது நெருப்புப் பொறிகள் கதி கலங்கும் வண்ணம் எம் பிள்ளைகள் அனலாய் நின்றதும் அருகில் நின்ற எம்மவர் பேசாலையான் என்ற செருக்குடன் நெஞ்சை நிமிர்த்த, சொல்லி அடிக்கும் கில்லியாக புள்ளிகளை அள்ளி வந்தது எம் அணி.
கடந்த பல ஆண்டுகளாக தொடர் சாதனை படைத்து வந்த அணிகளை
ஆக்குரோச விளையாட்டால் துவசம் செய்து மன்னாரின் தலை சிறந்த பெண்கள் கபடிக் குழு என்ற பட்டத்துடன் பேசாலை விரைந்தது எங்கள் பெண்கள் அணி.
# சாதிக்கும் பேசாலையான்........

காதலின் தூக்குக் கைதி....

காதலின் தூக்குக் கைதி....
எந்தன் உயிரே என்னை பிழியாதே

மின்னல் கோல் கொண்டு
நெஞ்சம் பிளக்காதே !
வெள்ளைக் காகிதத்தின்
உதிரத் துளி போல - எந்தன் காதல், வார்த்தைத் தூரிகையால்
கோப வண்ணம் கொண்டு
என்னை அழிக்காதே!

உள்ளத் தீக் கிடங்கை
அள்ளிப் பார்க்கையிலே,
ஆயிரம் சிதிலங்கள் !
ஒவ்வொன்று
வெறுப்புத் தழலில் வேகவைத்து
காதல் நீரில் வாட்டியவை!
இடுக்கி கொண்டு ஈர இதயத்தை
அழுத்திப் பிழிகிறாய்!
இரத்தக் குழாய் அடைப்பை
ஊசிக் கோல்கள் கொண்டு
மெல்லக் கிழிக்கிறாய்!
மெத்தைப் பாதணி நான்,
கொத்து நெருஞ்சி முள் நீ !
சுள், சுள் என்று தேகம் தைக்காதே!

கருந்துரைக் கோள் காட்சிகள் போல கற்பனை மட்டும் தான்
என் காதல் சாட்சியோ?
கானல் நீரின் காகித ஓடத்தை
களவுப் பார்வையில்
நிஜமாக்கித் தந்தவளே!
நீராம்பல் என் மீது
செந் சந்தன மனம் தூவு!
வாடும் நிலையிலும் வாசத்தால்
முகம் மலர்கிறேன்.
வாடா மல்லியும் வாடிப் போதல் நியதியல்லோ?

கருமுகில் கானகத்தில்,
காக்கை புகுந்தால்,
நிறம் தான் மாறுமோ?
உன் கடுங்கோப இதயத்தில்
என் குருங்காதல் நுழைந்தது
கோலம் தான் மாறுமோ?
கண்ணீர்த் தடாகத்தில்
வேதனை பனிக்கட்டியாய் வீழ்கிறேன்! கரைந்தொழுகி மறைவதை
யார் தான் தடுப்பாரோ?

உலைக்குள் உருகும்
கரும்புச் சாறுகள்,
இதமாய் நாவில் இனிப்பது போல, மழைக்குள் நனையும்
காளான் குடை நான்!
தென்றல் காற்றை
வரமாய் கேட்கிறேன்.
வா! வந்து என்னைத் தொடு !
மோகம் கொஞ்சம் கொடு!
தூக்குக் கைதிகள்,
சாகா வரம் கேட்டால்
உலகம் தான் கொடுக்குமோ ?
நான் இன்று காதலில் தூக்குக் கைதி....

# கவிதையின் காதலன்.

# கவிதையின் காதலன்.

ஆயிரம் கண்கள் வேண்டுமே

ஆயிரம் கண்கள் வேண்டுமே!

ஆயிரம் கண்கள் வேண்டுமே, 
இப்பாரினில் ஆனந்தப் புன்னகைக் கோலங்கள் கண்டிட, 
மாதா உம் பாதத்தில் மாதவப் பிள்ளைகள் 
சீர் கொண்டு ஏற்றிய,பார் போற்றும் வெற்றிகள் 
கண்ணூடு பார்க்கவே ஆயிரம் கண்கள் வேண்டுமே...

பத்திமா மாதா பெயர் கொண்ட எங்கள், 
பேசாலைப் பள்ளியின் பேர் சொல்லும் பிள்ளைகள், 
தடகளச் சாதனையைத் தரணியில் பொறிக்கையில், 
அலை கடல் கூட்டமும் அதிர்ந்திங்கு ஆடுமே 
ஆனந்தக் கழிப்பினில் கும்மிகள் போடுமே!

வானத்து அதிதூதா், பேசாலைப் பதி மீது மூவர்ணக் 
கொடியோடு களமாடும் வேளையிலே, எம் கிராமத்துக் 
குடியாவையும், விளையாட்டுத் திறன் காண்கவே படை
சூழ்ந்திடும் நடு வீதியிலே, ஊர் தடுமாறிடும் சனப் பீதியிலே.. !

தனி ஆளுமை , சமயோசித, திறனாளர்கள் நடுவே, 
அணியாய் தம் கொடியேந்தியே தனியாய் படை விரையும், 
இசை வாத்தியம் திசை நான்கிலும் கசையாய் பட்டுத் தெறிக்க , 
அசைந்தாடியே கொடி ஏறிடும் மிசை வானிலே அழகாய்!

விண்மீன் காட்டின் வெண்மதிக் குழந்தைகள் 
பால்வெளி நுழைகையில், பிரபஞ்சத் தூரிகை 
மலர்ச் செண்டு தனை அள்ளி மைதான மடி மீது, 
துதி பாடி மழை தூவும், இயல் நாட்டிய எழில் 
காட்சிகள் இசையோடிங்கு ஜொலிக்க தழல் 
காற்றினில் குளிர் சுவாசங்கள் மனதை வந்து மயக்கும்.

தசையாடிட, திசை மூன்றிலும் இளையோர் தடம் பதித்து , 
ஒளியாண்டுகள் புயல் வேகத்தை இரு காலிலும் பொருத்தி , 
தரைமீதினில் தளராமலே அடி நூறினை பதித்து
அரியாசன சுழல் கோப்பையை அழகாய் தொட்டு 
முகர்ந்தால் அகவானிலும் நிழல் தோன்றுமே 
அழியாப் புகழ் மெருகால்..


# கவிதையின் காதலன்.

திசை மாற்றும் காதலே! குறுங்கதை எழுதியவர் கவிதையின் காதலன் பேசாலை

திசை மாற்றும் காதலே! குறுங்கதை

அவளுக்கு தெரியும் இப்படித்தான் நடக்கும் என்று, ஒவ்வொரு முறையும் நுகரும் அதே ஆடையும், தேனீர் கிண்ணமும் ஏமாற்றத்தைக் கடந்து வாழ்வின் புரிதலை புலப்படுத்தி விடுகின்றது. 

பணபோக விளைச்சல் நிலமாம், திருமணத் தேடலில் அலங்காரங்கள் என்பது மேடைக்கானது மட்டுமல்ல, பெண் பார்க்கும் படலத்துக்கும் தான்.
பணம், குடும்பம், நிறம், உயரம், உடல்வாகு, மூக்கு, என பல கோணங்களில் நிராகரிக்கப்பட்ட இவள் இம்முறை சந்தித்தது சற்று வித்தியாசச் சிக்கல் ஒன்று.

பள்ளி காலத்து எச்ச மொன்று மிச்சமாய் வளர்ந்து நின்று பதம் பார்க்கும் என்றும் சற்றும் எதிர் பாராது நொடிந்து போகிறாள்.

சட்டென்று மாறிய வானிலை, வகுப்புக்குள் தோழிகளுடன் மாட்டிக் கொண்ட பொழுது, அடைமழை மண்னைத் துவசம் செய்ய, புழுதிக் காற்றில் மூக்கைப் பொத்தியவளுக்கு, வலிப்பு தொற்றிக் கொள்ள சுருண்டு வீழ்ந்து மீனைப் போல் துடிக்கிறாள்.

சமகாலத்து தோழிமார் என்பதால் புரிதலை அறியாது ஓட்டம் பிடிக்க, ஐயோ வாங்களேன் என்ற குரல், கண் மங்கி கிடந்தாலும் தாஸின் உருவம் மட்டும் நிழலாடி பிம்பமாய் தொடர்கிறது . உலோகக் கோலை கையோடு பொத்தி அழுத்திக் கொண்டு அவனும் அழுவதை கண்ணீர் துளிகள் முனகிச் செல்கின்றன.

அன்று முதல் இனம் புரியா கழிப்பு, பஞ்சு மேகத்தில் தேகத்தை நீட்டிப் படுத்த சுகம், மனப் படபடப்புக்களில் ஏக்கக் காற்று குளிர்மையைத் தூவிச் செல்ல, அலையாய் ஓங்கி அமிழ்கிறது அவளின் காதல் பூத்த இதயம்.

வகுப்பின் தலைப்புச் செய்திகளை அலங்கரித்ததோடு, வீட்டிலும் வாக்கியப் போரை எதிர்கொண்டு, ஈழப் போராய் தொடர்ந்து முடிவற்று நிற்கிறாள்.

தாஸ் சமூகத்தில் ஒழுக்க சீலன், கோவிலில் இரண்டாவது குரு, காலைச் செபமாலை முதல் இராச் செபம் வரை ஒலி வாங்கி இவன் குரலைத் தவிர எதையும் உள்வாங்காது, இருப்பினும் வீட்டில் வலுவான ஒர் எதிர்ப்புக் கொடி . 

காதலுக்காக சமூகப் பணியில் நேரத்தை செலவிட்டும் பயணின்றி, மெல்லக் கவிழும் படகாய் சாந்து செல்கிறது இருவர் காதலும்... 

ஓலை வீட்டில் திடீரென ஓர் வெளிச்சம், உயர் ரக மகிழூந்துகள் படையெடுக்க உறவினர் வருகையில் திக்குமுக்காடியது அவளின் வீடு. தினம் தரிசித்த சிலையடிச் சந்தி காற்று வாங்க மூன்று நாள் கழித்து பட்டாடையில் காட்சி தருகிறாள் காவியத் தலைவி..

வாடிய பயிர்கள் நீர் பாசனத்தை நுகர்ந்தது போல புதிய செழிப்பு, பணத் தோரணை மெருகேறவே சற்று கர்வப் பார்வையும் புருவங்களில் தோற்றம் பெற, ஏறெடுக்க கண்களின்றி தாஸைக் கடந்து செல்கிறாள்.

வடலிக் கருக்கு வயிற்றைக் கிழித்த வலியோடு, மார்பை அடித்து மண்டையை பிடித்துக் கொண்டு கடற்கரை வாடியை தற்காலிக குடிலாக்கி தஞ்சம் புகுந்தான். 

வயதை மீறிய பகுத்தறிவு என்பதால் காதல் மூங்கில் முறிந்து போனதை உய்த்துணர்ந்து கொள்கிறான். கல்வியை புறக்கணித்து கடல் தொழிலில் கற்கையை தொடங்குகிறான்.

வெளிநாட்டவர் வாடை மறையும் வரை காதலுக்கு தற்காலிக விடுமுறை விட்டவள் நிரந்தர முறிவுக்கு தருணம் பார்த்து நிற்கிறாள். 
அன்றொரு நாள் சிலையடியில் ஒர் கறுப்பு உருவம், கணவாய் மையுடையில் வர ச்சீ.. இவனா என கண் முன்னே செய்கையில் புறக்கணித்து கணினி அறைக்கு முகம் பார்த்து கதைக்க விரைகிறாள்.

கால ஒட்டத்தில் தான் பார்த்த அதே தராதரம் அவளுக்கு எதிரியாய் வந்து நிற்க, அன்றிலிருந்து அவளின் பெண் பார்க்கும் படலம் தொடர் கதையாகிறது.

இன்று பெண் பார்க்க வந்தவர்கள் தாஸின் குடும்பத்தார் தான், ஆனாலும் இது தாஸின் அண்ணனுக்கான தேடல். எல்லாம் சரியானது, சீதனம் கூட இரு வீட்டாரையும் திருப்திப் படுத்த ஓர் கேள்விக்கு மட்டும் பிரளயத்தில் சூரையாடப்பட்ட வெறுமை நகரமாக மெளனித்து நிற்கிறாள்.

அருகில் வந்த தாஸின் அண்ணன் காதுக்குள் முனுமுனுக்கிறான்....
உன்னை பெண் பார்க்கச் சொன்னது இந்த காதல் தோல்விக்காரப் பய தாஸ் தான் என்று....
கண்ணீரில் முகம் நனைய கட்டிலில் சுருண்டு அழ , வலிப்பு தொற்றிக் கொள்கிறது. இம்முறை இரும்புக் கோலுடன் தாஸின் அண்ணன் கண்ணீரில் மருந்தளிக்கிறான்...

கவிதையின் காதலன்..

வெற்றி மாமரியே போற்றி போற்றி !

பேசாலையில் கோயில்
கொண்ட வெற்றி மாமரியே!
அறிவுக்கு அகிலத்தில்
என்றும் ஆதாரம் நீயே !
வெண்ணிற மேகத்தில் 

என்றும் வீற்றிருப்பாயே!

தங்க ரத தேர் "
உமது வாகனம்..
உமது கரங்கள் நீண்டிடுமே
பேசாலைத் தாண்டியே

ஆயிரமாயிரம் பக்த கோடிகளின்
அதிபதியான நாயகியே !
அருள் தந்து எமக்கு
அனைத்தையும் அளித்திடுவாயே !

பாலகனை கரங்களில்
தாங்கிய தேவியே !
உம் அருள் இல்லையென்றால்
மனிதருக்கு அடைக்கலம்
இங்கு இல்லையே !

எம் தாயே போற்றிஎம் ஞானவாகினியே போற்றி
எம் தூயாளே போற்றி
எம் அடைக்கலமே போற்றிஎம் அன்னையே போற்றி
எம் வெற்றி மாமரியே போற்றி
எம் பாதுகாவலியே போற்றி
எம் ஞானக்கொழுந்தே போற்றி
எம் ஆரோக்கியத்தாயே போற்றி
எம் சகலகலாவல்லியே போற்றி
எம் வெற்றி வாகையே போற்றி
எம் பேரின்பமே போற்றி
எம் முதல்வியே போற்றி
எம் பாசமலரே போற்றி
எம் நாமம் காப்பவளே போற்றி
எம் பூர்வீகமே போற்றி
எம் சாதனைகளின் இருப்பிடமே போற்றி
எம் அழியாப் புகழ் கொண்டவளே போற்றி
எம் தாயவளே போற்றி
எம் மாசில்லாத் தாயே போற்றி
எம் கலைக் காப்பகமே போற்றி
எம் காவல் அரணே போற்றி
எம் விம்பத்தின் மறு உருவமே போற்றி
எம் வேத நாயகியே போற்றி
எம் பரமனின் தாயே போற்றி
எம் உணவின் ஆதாரமே போற்றி
எம் சின்னம்மாளே போற்றி
எம் மாமரியே போற்றி
எம் வரவேற்பு மாதாவே போற்றி
எம் வாழ்த்தின் மணிமகுடமே போற்றி
எம் வாழ்க்கையின் ஆதாரமே போற்றி
எம் கிராமத்தின் பாதுகாவலியே போற்றி
எம் கன்னி மாமரியே போற்றி
எம் மீனவர்களின் விடிவெள்ளியே போற்றி
எம் பத்திமாளே போற்றி
எம் வாழ்வின் ஆதாரமே போற்றி 💐💐

அன்னை மாமரியே போற்றி !
வெற்றி மாமரியே போற்றி போற்றி !

Roy Croos Amburose a

அன்னை திரேசா! குருஸ் அம்புறோஸ்.

ஊரின் மாக்கியவல்லிகளுக்கு ....

ஊரின் மாக்கியவல்லிகளுக்கு .... by  John Belkan Fernando 

யார் இவர்கள்....

அம்மா, அப்பா, சகோதரர்கள், குடும்பம், பிள்ளைகள் இல்லாதவர்களா?

நண்பர்களுடன் சேர்த்து நேரத்தை செலவழிக்க வழியில்லாமல் உள்ளனரா?

பாடசாலையின் படிப்புச் சுமையை தாங்காமல் இங்கு வந்து குந்தியுள்ளனரா?

வீட்டில் ஏசிக் காற்று இருந்தும் வெயில் புழுக்கத்தில் ஓய்வெடுக்க வந்துள்ளனரா?

வீட்டுக்கு கறி மீன் வாங்கிக் குடுக்க நேரமில்லை, ஆனால் சோத்துப் பார்சல் வாங்கி குடுக்க வந்துள்ளனரா?

உழைக்க ஆயிரம் வழிகள் உள்ள உலகில் காசை இலவசமாக வாரி இறைக்க இவர்களுக்கு என்ன தலை விதியா?

ஒவ்வொருத்தர் வீடு வீடாக சென்று வாங்க வாங்க என்று கூப்பிட வேண்டும் என்பது இவர்களுக்கு தேவையா?

அதிகாரிகளின் ஆயிரம் கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்பது இவர்களுக்கு அவசியமா?

யார் இவர்கள்.......

வீட்டில் இறால் கறி இருந்தும் உப்புச் சப்பில்லா கடைச் சாப்பாட்டை ஏன் இவர்கள் சாப்பிட வேண்டும்!

பாடசாலையில் இல்ல விளையாட்டுப் போட்டிகள் இருந்தும் ஸ்டேடியமே கதி என்று ஏன் இவர்கள் இருக்க வேண்டும்!

பகட்டு ஆடைகள் ஆயிரம் இருக்க ஏன் இவர் புழுக்க ஆடையில் உலாவர வேண்டும்!

சந்தோசமாய் கழிக்க ஆயிரம் வழி இருந்தும், பயிற்சி பயிற்சி என்று ஏன் இவர்கள் அலைய வேண்டும்!

ஊரில் ஆயிரம் பணிகள் இருந்தும் ஒவ்வொரு நொடியும் மைதானமே கதி என ஏன் இவர்கள் கிடக்க வேண்டும்!

ஆம் இவை
எல்லாவற்றுக்கும் ஒரே காரணம் ஊர்ப் பற்று...
பேசாலை எனும் தாய் மண் பற்று.

இன்று ஊரின் உத்தம புத்திரர்கள் எனும் மார் தட்டுபவர்களே!

எங்களை விஞ்ஞ இங்கு யாரும் இல்லை என்று கூவும் சாணக்கியர்களே!

வதனப் புத்தகத்தையில் வாக்கியப் போர் தொடுக்கும் மாக்கிய வல்லிகளே!

ஊரின் இயல் அறியாது அரசின் இயலை வசைபாடும் வானவராயன்களே!

ஒற்றைக் கேள்வி தொடுக்கிறேன்,
மனச் சான்றில் நின்று பதில் கூறுங்கள்.
மன்னார் மாவட்டத்தில் எமது ஊரின் பெயரை நிலை நிறுத்த ஒரு கூட்டம் நாயாய் பாடுபடுவது உங்களில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும்?

விளையாட்டில் கடந்த 15 வருடமாக மன்னார் பிரதேச சபை மட்டத்தில் அனைத்து துறைகளிலும் சம்பியன்ஸ் பட்டம் வென்று வரும் எம் ஊர் அணிக்கு நிரந்தரமாக ஒரு சீருடை இல்லை என்பது உங்களில் ஒருவருக்காகவது தெரியுமா?

அங்கே விளையாடும் ஒவ்வொரு அணிக்காகவும் ஒரு கிராமமமே திரண்டு வரும் போது மாபெரும் பேசாலை பதியில் இருந்து உற்சாகக் குரல் கொடுக்க ஒரு நாதியும் இல்லை என்பது கொஞ்சமாவது அறிவீரா?

விக்டறீஸ் என்ற பெயரை நிலை நாட்ட தன் சொந்த காசில் உணவுகளை வாங்கி கொடுத்து விட்டு தான் பட்டினியாய் கிடக்கும் எம் மண்ணில் மைந்தர்கள் யாரென்றாவது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

ஒரு போட்டியில் பின்னடைவு என்றால் அழுது புலம்பும் எம் ஊர்ப் பற்றுள்ள அந்த குழந்தைகள் யாரென்றாவது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

வீண் கதைகளில் நேரம் கழித்து, செல்பிக்களிலே வாழ்க்கையை தொலைத்து, கருவே இல்லாத கருத்தை கொண்டு கானலில் கனவுக் கோட்டை கட்டும் உம் கற்பனைகளை மூட்டை கட்டிக் கொள்ளுங்கள்!

ஊருக்காக எழுதாத உங்கள் பேனாக்கள், பேருக்காக உருகுவதைப் பார்க்கையில் தான் ஊரான் என்ற வகையில் உள்ளம் வலிக்கிறது.....